Prace nad nową częścią Duke’a - Duke Nukem Forever,  rozpoczęte zostały około 14 lat temu; przez cały ten czas, twórcy pakowali w obie nasze półkule mózgowe multum wszelakich informacji na temat nowej części. Niektóre z nich były pewne, inne mniej, jak chociażby data  wydania, jednak wszystkie jasno sugerowały, że Duke kiedyś odrodzi się z popiołów niczym feniks. No właśnie – kiedy to się stanie? Po licznych zawirowaniach, bankructwie oryginalnych twórców i przejęciu projektu przez Gearbox, będzie to 10 czerwca, jednak nie zdziwiłbym się, jeżeli premiera zostanie przesunięta znowu, znowu i znowu.  Kogo to jednak obchodzi – grunt, że Książę nadchodzi i z tego co mogliśmy do tej pory przeczytać i zobaczyć – prezentuje się kur…. echem.. królewsko dobrze!

„Niech spoczywa w kawałkach!”

Fabuła jest w sumie prosta, jak przysłowiowa budowa cepa.  Naszym zadaniem będzie po prostu pozbycie się przybywających na naszą ukochaną planetę obcych, mających co gorsza chrapkę na nasze dziewczynki, szczególnie te gorące. Utrata planety to jeszcze nic, ale lasek nie oddamy! Naturalnie świat ratować będziemy w sposób jak najbardziej efektowny, jednocześnie starając się zachowywać przez cały ten czas niczym zadufany w sobie dupek – ot, i cała magia nowego Duke’a.

Gołe pięści, nawet te tak umięśnione jak u naszego bohatera, to za mało, więc Duke, jak na prawdziwego twardziela przystało, otrzymał spory wachlarz wszelkiej maści uzbrojenia, służącego do jednego celu, czyli maksymalnie krwawego eksterminowania obcych, urozmaiconego odlatującymi od czasu do czasu kończynami oponentów. Książę może korzystać z pistoletów, karabinów snajperskich, ciężkiej broni maszynowej, specjalnego „pomniejszacza” wrogów, których można potem.. rozdeptać i wielu, wielu innych broni masowego rażenia. Wiele pukawek będzie nowymi wariacjami na temat tych z pierwowzoru, więc i fani starszych części powinni czuć się usatysfakcjonowani dostępnym arsenałem. Na szczególną uwagę zasługują także sekwencje pojedynków z gigantycznymi z bossami – coś czuję, że będą tutaj niezłym urozmaiceniem.

Twórcy poświęcili również sporo pracy i włożyli niezwykle dużo wysiłku w integrację naszego Twardziela z otoczeniem, co zresztą widać na wielu filmikach i z czego zasłynął zresztą pierwowzór. Duke może więc przykład namalować coś (niekoniecznie „ładnego”) flamastrem na tablicy, załatwić swoją potrzebę fizjologiczną (skojarzenia z Postalem 2: Share The Pain są jak najbardziej trafne), poćwiczyć na siłowni, zagrać na wirtualnej konsoli albo na automacie stojącym w barze, albo chociażby skorzystać ze stacjonarnego działka dużego kalibru czy… rzucać we wszystkie strony swoimi… fekaliami! Przyznacie sami, że są to dość kontrowersyjne elementy, ale jakże wspaniale podtrzymujące klimat starego dobrego Duke Nukem, prawda?
Zresztą, nie tylko to wpływa na zgrabnie zrealizowaną, klimatyczną otoczkę. Produkcja pełna jest bowiem ciętych dowcipów, bluzgów, erotycznych akcentów, głupiego humoru, paradoksalnych sytuacji i tym podobnych „smaczków”. Jednak to, czy zostały one zrealizowane w ilości nie przeszkadzającej w samej zabawie, dowiemy się dopiero po przeczytaniu pierwszych recenzji. A propos klimatu – postać Duke’a nie będzie wyposażona w zwykły, przestarzały pasek zdrowia. Książę będzie posiadał tzw. pasek ego, działający na tej samej zasadzie co życie. Niby taki mały zabieg kosmetyczny, a jednak jak w aspekcie otoczki wiele zmienia, prawda? Wyobraźcie sobie – nie będziecie już, rozmawiając z kumplami, mówili, że w czasie walki Wasz wskaźnik zdrowia spadł tak nisko, że ledwo co przeżyliście. Od dzisiaj będziecie mówić – „no, wiesz, grałem i EGO spadło mi do bardzo niskiego poziomu i prawie zginąłem” – czy to nie świetne?! Dobra, ok. nie ważne - teraz mały szczegół techniczny dotyczący tego elementu – ego regenerować będzie się tak samo jak zdrowie w najnowszych shooterach, czyli automatycznie.

„Dziewczynki, pociski, bomby... cholera, uwielbiam tę robotę!”

Jako że coraz większa ilość strzelanek wyposażona jest w tryb multiplayer, zdecydowanie zwiększający żywotność danych tytułów, także i w nowym Duke’u będzie można bawić się przez sieć z innymi graczami.
Pierwsze dwa tryby sieciowe, to Dukematch i Team Dukematch, czyli odpowiedniki deathmatch team oraz deatchmatch. Każdy z nich polega na bezlitosnym wykańczaniu przeciwników – w jednym w pojedynkę, a w drugim ze swoją drużyną złożoną z czterech osób. Co ciekawe, nie będzie jakiegoś widocznego podzielenia drużyn na: Duke’ów i np. kosmitów. Wszyscy grać będą postacią Księcia, z tą różnicą, że obie ekipy będą miały inny kolor podkoszulek – czerwoni vs niebiescy.
Kolejnym trybem, również z dość nietypowa nazwą, jest Capture the Babe (oczywiście, pierwotny - Capture The Flag). Tutaj jednak twórcy zamiast flag, postanowili użyć… gorących lasek. Jednak nie to jest najbardziej szokujące. Jeżeli dziewczyny będą próbowały w jakiś sposób uciec z naszych „objęć”, będzie trzeba ukarać je…  solidnym klapsem w tylnią część ciała. Nie ma co, pomysłowości autorom nie brakuje.
Ostatnim z trybów multiplayer’owych jest Hail to the King, w którym będziemy musieli bronić wskazanych miejsc na mapce. Jednym słowem nie ma tutaj nic specjalnie odkrywczego, ale z drugiej strony wszystko zostało dopasowane do klimatu całości. Jak będzie z samym wykonaniem? Zobaczymy!

Kolejnym aspektem trybu sieciowego w najnowszej odsłonie Duke’a, będzie ilość dostępnego oręża, którym to twórcy postanowili obdarować nas całkiem sowicie. Mamy więc wszelkiej maści pistolety, karabiny maszynowe, miniguny, snajperki, wspomniany już wyżej „pomniejszacz wrogów”, sterydy (dodają więcej siły naszemu twardzielowi), jetpacki, bomby i wiele więcej innego żelastwa, którym to będziemy mogli rozczłonkowywać naszych przeciwników.
Swoją drogą pojawią się też znane z serii CoD punkty doświadczenia, jakie otrzymujemy wraz z zabiciem kolejnego oponenta, które rosną wprost proporcjonalnie do tego, w jaki sposób załatwiliśmy przeciwnika – nie wiem jak Wam, ale mnie od razu przypomina się Bulletstorm. Jak widać cała rozgrywka wymagać to będzie od nas nieco bardziej finezyjnego podejścia do eksterminowania wrogów.

„Twoja twarz, twój tyłek... co za różnica?”

Oglądając wiele opublikowanych w sieci filmików z Duke’em w roli głównej, a także oglądając świeże screeny z owej produkcji, dostrzec możemy całkiem ładnie prezentująca się grafikę opisywanej gierki. Całość naturalnie zachowana jest w dosyć stonowanych, ciemnych barwach, jednak dzięki wykorzystaniu silnika graficznego Unreal Engine 3, produkcja prezentuje się naprawdę przyzwoicie. Nie jest to może grafika z jakiejś górnej półeczki, ale kto będzie o tym myślał, rzucając „klockami” czy bawiąc się… wibratorem? Trzeba jednak przyznać, że w niektórych scenach oprawa graficzna straszy nieco koślawymi modelami i niepoważną animacją. Inna jednak sprawa, ze dzięki temu gra wydaję się odrobinę bardziej „oldschoolowa” a o to chyba właśnie tutaj chodzi!
Audio także udowadnia, że twórcy nie na darmo tyle razy przekładali premierę. Na szczególną uwagę zasługuje jednak głos Duke’a, podkładany przez niesamowitego Jona St. Johna, dobrze kojarzonego z Duke Nukem 3D.

Jak w końcu przyjdę, to będę!

Duke Nukem Forever z pewnością będzie tytułem wartym naszej uwagi. Każdy z nas liczy przecież, że po trwającej kilkanaście lat produkcji (!), otrzymamy grę, którą będzie można nazwać w końcu elektronicznym arcydziełem i godną kontynuacją niezwykle emocjonującej serii gier akcji. Wątpimy wprawdzie czy doczekamy się rewolucji godnej Duke Nukem 3D, ale na pewno dostaniemy do rąk tytuł, który zapewni nam sporo dobrej zabawy. Czekamy więc z ogromną niecierpliwością, rosnącą wprost proporcjonalnie do zbliżającej się daty wydania. Panowie z Gearbox – czekamy, nie zawalcie tego!