Jako Gracz z dość sporym stażem przyglądam się temu jak zmieniają się gry. Niestety nie zawsze jest to kierunek, który mi się osobiście podoba. Poziom trudności się zmniejsza, czego najlepszym przykładem jest zamiana kultowych apteczek na pasek zdrowia, który się sam regeneruje. Często słyszymy od developerów, że „chcemy otworzyć serię na nowych graczy”. Co to oznacza? Głównie, że aby nie zrazić niedzielnych graczy nowa produkcja będzie prostsza, krótsza i idioto-odporna. Tak ja to widzę. Dlatego właśnie nowy Deus Ex to shooter z elementami RPG a nie RPG z elementami shootera jak pierwsza odsłona serii. Syndicate został przerobiony z gry taktycznej na shootera. Podobnie zrobiono z X-COM. Dlaczego się tak dzieje? Jest kilka głównych powodów.

1.    Gracze dorośli i poszli do pracy

Gracze tacy jak ja, którzy zjedli zęby na pierwszych The Settlers, Warcraft, Diablo, Command & Conquer, Doom itd. skończyli studia i weszli w dorosłe życie. W tym życiu trzeba pracować na swoje utrzymanie a to zajmuje sporo czasu i energii. Na gry pozostaje tego niewiele. Po ośmiu godzinach (albo i więcej) w pracy ostanie czego byśmy sobie życzyli to coś co wymagałoby od nas większego zaangażowania. Ludzie to leniwe bestie, tego nie da się ukryć. Dlatego też gry, które wymagają sporo czasu na naukę zasad rozgrywki nie cieszą się takim samym powodzeniem jak kiedyś. Myślicie, że gry „starego typu”, w których mamy tylko jedno życie i śmierć wymaga rozpoczęcie od samego początku by się dobrze sprzedawały? Wydawcy nie są głupi, robią rozeznanie na rynku. Dlatego też między innymi w wielu wydawanych obecnie grach pojawiają się takie ułatwienia jak już ten wspomniany wcześniej, samoregenerujący się poziom zdrowia.

2.    Ograniczenie sprzętowe

Z punktu pierwszego wynika też wzrost popularności konsol. Ludzi zrobili się wygodni. Zamiast męczyć się z komputerem, przejmować się czy ma on odpowiednią konfigurację oraz toczyć boje z nieżyciowymi zabezpieczeniami antypirackimi, wolą bezstresową przygodę z konsolą. Nawet kosztem wyższej ceny gier. Niestety producenci konsol ciągle traktują Polskę trochę po macoszemu, ale za to mamy gwarancję, że kupiona gra będzie działać tak jak przewidział to jej twórca. Jednakże konsole nie posiadają tak wydajnych podzespołów jak to co teraz znajduje się w komputerach. Dlatego też twórcy gier zmuszeni są do pewnych ograniczeń. Porównajcie na przykład rozmiar map w nowym Deus Ex z tymi z pierwszej odsłony serii. Jako, że nie opłaca się tworzenie od podstaw wersji na PC to jest ona oparta na konsolowym odpowiedniku. Otrzymujemy więc wersję o ograniczonych możliwościach z całym dobrodziejstwem konsolowego inwentarza.

3.    Wydawcy nie lubią słowa „ryzyko”.

Za pewne zdarzyło ci się zakląć na wydawców, którzy taśmowo co roku wydają kolejne odsłony popularnych serii. Jak się im nie dziwię. W końcu lepiej skupić się na seriach, które (o dziwo!) sprzedają się co raz lepiej wraz z każdą kolejną odsłoną zamiast zająć się czymś innowacyjnym. Rynek gier to spore pieniądze i nikt nie chce nadmiernie ryzykować. Dlatego tez jak się pojawi nowa gra to słyszymy głos z tyły głowy - „gdzieś już to widziałem”.  Gry w stylu Gears of War, Doom, Tomb Raider… My to oczywiście kupujemy. Gdybyśmy tego nie chcieli to by nam tego nie próbowali sprzedać. Dlaczego? Patrz punkt 1. Dobrze, że przynajmniej niektórzy twórcy gier starają się jakoś urozmaicić życie graczy dodając jakieś maleńkie nowości i nie można powiedzieć, że wszystko stoi w miejscu.

Czy jest jakaś nadzieja?

Wydaje się, że nie wszystko stracone.  Nie sądzę żeby gry, stały się takie jak kiedyś tylko, że z lepszą grafiką. Jednak Gracze około trzydziestki miło wspominają czasy gdy w liceum zarywali nocki grając w grę, którą uznaje się powszechnie dziś za klasyka. Dlatego też pojawiają się inicjatywy typu Good Old Games, dzięki któremu możemy zagrać w stare gdy na nowych komputerach. Wielu niezależnych twórców gier zaczęło masowo produkować tytuły otwarcie nawiązujące do owych klasyków. Pojawiają się też wersje „HD”, z poprawioną oprawą audiowizualną.

Jest też niestety ciemna strona tego zjawiska a zwie się ona „remake”.  Kryje się za nim tworzenie gier „inspirowanych” klasykiem. Mamy zatem dwa shootery „inspirowane” grami taktycznymi. Nie twierdzę, że będą to kiepskie tytuły, ale wydaje mi się, że odwoływanie się do starych gier jest w takich przypadkach jedynie zabiegiem marketingowym mającym na celu skusić jak najwięcej osób do wyłożenia pieniędzy. Przecież Syndicate mogłoby równie dobrze nazywać się zupełnie inaczej i pewnie nikt by nie powiedział „ej, przecież to przypomina stare dobre Syndicate”.

Cóż… Retro jest w modzie. Retro jest „cool”. I powinniśmy się z tego cieszyć, bo nagle oprócz ilości pikseli na ekranie ważna staje się mechanika rozgrywki. Warto zwrócić uwagę na scenę niezależnych twórców gier, którzy z tej mody korzystają. Ich nie paraliżuje strach przed powrotem do starych sprawdzonych metod. Dlatego też potrafią stworzyć niezłe perełki. I znajdują się ludzi, którzy chcą je kupić. Więc może nie wszystko stracone…