Po szerokiej akcji reklamowej w zagranicznych periodykach i niedawnej premierze na ryn­ku europy zachodniej, w dość szybkim czasie także w Polsce pojawiła się gra o tajemniczo brzmiącej nazwie TFX.

Po bezproblemowej instalacji na twardym dysku i uruchomie­niu czekało mnie zaskoczenie. Stwierdziłem, że autorzy gier komputerowych mają chyba już dość wszelkiej zbrojnej agresji, konfliktów wojennych i strzelania do wszystkiego co się rusza, peł­za lub pływa. TFX - Tactical Figh­ter Experiment - jest symulato­rem lotniczym. W przeciwieństwie do sławnego Strike Commandera, gdzie tworzyliśmy eskadrę płatnych najemników gotowych wykonać każde zadanie za odpowiednie pieniądze, w TFX stajesz się bohaterem, który niezależnie od warunków, pogodowych, pory dnia i nocy czuwa całą dobę nad utrzymanie pokoju i bezpieczeństwa w rejonach świata zagrożonych konfliktami. Wszystko to odbywa się pod flagą Organizacji Naro­dów Zjednoczonych

Gra osadzona jest w realiach niedalekiej przyszłości w takich rejonach świata jak:. Somalia, Jugosławia czy Kolumbia. Jak wszyscy wiemy panuje tam niepowstrzymywane niczym szaleństwo otwartej lub ukrytej wojny. UN Air Force są ostatecznym rozwiązaniem mającym za zadanie pilnowanie porządku i szybkie reagowanie w przypadkach naru­szania bezpieczeństwa przestrze­ni powietrznej w danym rejonie.

Ty stajesz się odpowiedzialny za kierowanie rozwojem sytuacji na sześciu teatrach działań sił przez Ciebie dowodzonych. Musisz de­cydować, czy mają to być misje defensywne, czy ofensywne. Może to być np. eskortowanie transportowców Herkules, ni­szczenie podejrzanych farm produkujących narkotyki, czy "zestrzeliwanie samolotów,  które wtargnęły w strefę dla lotów zakazaną.

Przystępując do gry możesz skorzystać z sześciu opcji, a właściwie z czterech. Opcje: Arcade, Training, Simulator i UN Commander są dostępne od razu po rozpoczęciu gry. Natomiast do Tour of Duty i Flash Points można wejść dopiero po pozytywnym zaliczeniu misji treningowych w USAF Fighter Weapons School mieszczącej się w Miramar, w Ca-lifornii. Autorzy wyszli z założenia, że UN reprezentować mogą jedy­nie ludzie zaufani o sprawdzo­nych kwalifikacjach i umiejętnościach. Ciekawą opcją jest UN Commander, w której sam usta­lasz sobie wszelkie parametry misji – począwszy od teatru działań poprzez typ samolotu (Eurofighter 2000, F 117 Stealth Fighter, F 22 Superstar), miejsce startu, cele misji, uzbrojenie, aż do miejsca lą­dowania. Przy ustalaniu powyż­szych parametrów misji pomocne są mapy danego rejo­nu świata: fizyczna, elektroniczna oraz polityczna. Można też skorzystać z roz­poznania satelitarne­go, które daje nam możliwość spojrzenia na interesujący nas obiekt z wysoko­ści 250 metrów.

Oprócz doskonale opracowanej stru­ktury gry, TFX wy­różnia się szeregiem innych cech podnoszących jego atrakcyjność. Można tu wymienić: doskona­łe odwzorowanie terenu, dobre zróżnicowanie przeszkód wysokościowych naturalnych i sztucznych, szybka trójwymiarowa grafika, specjalistyczne dopracowanie szczegółów techniczno taktycznych samolo­tów, duża różnorodność poziomów trudności oaz sam idea gry. Wszystkie te czynniki sprawiają, że TFX zawiera w sobie  najlepsze cechy innych gier symula­cyjnych tego rodzaju takich jak: Strike Comrrwmder, Falcon 3.0, Tornado, Asy Pacyfiku czy rów­nież ostatnio wydanej Asy Europy.

Pomimo, że TFX jest dość mocno rozbudowany i dopraco­wany szczegółowo, nie wymaga tak dużo wolnej przestrzeni na twardym dysku co rekordzista Strike Commarder. Potrzebna ilość to 12 MB. Gra znajduje się na 8 dyskietkach instalacyjnych Czas trwania instalacji na 386 wynosi około 12 minut. Mimo, że programiści TFX-a zale­cają stosowanie go na "maszynach" PC-486. stwierdziłem z sa­tysfakcją, iż w zadowalający sposób radzi sobie on na PC-386 i to nawet SX, (myślę , że jest to infor­macja dość istotna, gdyż ten typ komputera jest najbardziej rozpowszechniony wśród "gamblerów”). Inne wymagania sprzęto­we gry są następujące: optymal­na częstotliwość 33 MHz i mini­mum 2 MB pamięci (zalecane 4 MB). Wymaga również karty gra­ficznej co najmniej VGA. Gra posiada możliwość wykorzysta­nia kart muzycznych Ad Lib, Ro­land I sound Blaster.

Andrzej Jaworski