Gdy tylko pojawiła się gra Air Bucks, zaczęły krążyć na jej temat dosyć dziwne opowieści - miała być lotniczą wersją legendarnej juz gry Railroad Tycoon. Nic więc dziwnego, że Air Bucks wzbudziła duże zainteresowanie wśród miłośników gier strategiczno-handlowych.

Oprawa graficzna to głównie mapy. dosyć dobrze zrealizowa­ne (pod warunkiem, ze mamy kolorowy monitor). Dość dobra muzyczka (nawet "wpada w ucho"), dobry poziom realizacji scenariusza gry oraz łatwa obsłu­ga (mysz i klawiatura - rozwijalne menu), wszystko to sprawia bardzo dobre wrażenie.

Grę rozpoczynamy w 1946 r. – powstała wtedy firma lotnicza Air Bucks. dysponująca na początku kapitałem 100 tys.. USC oraz Jednym (!) samolotem - Dakota DC-3. Naszym zadanym jest stworzenie imperium lotniczego w ciągu najbliższych 40 lat oraz pozostawienie daleko w tyle trzech konkurencyjnych firm.

Do obowiązków dyrektora fir­my Air Buks należy m.in.:

            1.  Prowadzenie negocjacji o prawa do lądowania w róż­nych miastach, ważny jest tutaj odpowiedni wybór, bazą firmy jest Miami.

            2. Tworzenie   połączeń   lotni­czych pomiędzy miastami, w których firma uzyskała zezwo­lenie na korzystanie z miejsco­wego lotniska.

            3. Wyznaczanie cen biletów na trasach (pierwsza klasa, klasa ekonomiczna, przewóz ładunków).

            4. Wyznaczanie wysokości ko­sztów okresowych przeglą­dów samolotów.

            5.  Zmiany stopnia komfortu oferowanego przez firmę podczas przelotów w jej samolotach.

            6 Zakup pojawiających się nowych typów samolotów (na początku gry dostępne są tyl­ko DC 3 i DCM, w 1947 r. pojawia się DC-6, później…) oraz sprzedaż wysłużonych egzemplarzy.

Oczywiście istnieje opcja ope­racji bankowych (pobieranie lub spłata  pożyczek, sprzedaż lub wykupienie własnych akcji). Należy śledzić wysokość wpływów z przelotów na określonych trasach odpowiednio reagować (najczęściej zmianą cen biletów) na wahania w wielkości przewo­zów. Dodatkowymi „atrakcjami’ są niespodziewane strajki obsługi lotnisk, występowanie mgły, zmiany cen ropy…

Gra zaczyna nas wyciągać, wygląda na ciekawą, i dobrze zrobioną. Niestety, podstawową jej wadą jest czas gry - jedynie na początku każdego miesiąca można rozpocząć nowe negocjacje, zakupić samoloty, wyznaczyć nowe linie i zareago­wać na ewentualne wah­nięcia cen ropy zmianą cen biletów i to by było właści­wie wszystko!

Potem możemy juz tyko CIERPLIWIE czekać na ko­niec miesiąca. Trwa to (przy opcji Turbo,  na in­nych znacznie dłużej) ok. 5 minut, pod warunkiem, ze wciskamy jakiś klawisz - najlepiej SPACE BAR lub ENTER – ewentualnie prawy przycisk myszy. Czterdziestoletni okres gry daje około 40 godzin takiego czekania, nie jest to zbyt zachę­cająca perspektywa…

Pewnym udoskonaleniem, które 'wypra­cowałem' podczas własnych prób "oswojenia gry”, jest użycie joysticka, mającego przełączany AutoFire – jest to Chyba jedyna gra strategiczno-handlowa wy­magająca takiego „sprzętu”!

Z uwagi na długi czas gry, pewnym nieporozumieniem wydaje się możliwość grania w 2,3, lub osoby - można juz wyobrazić sobie drzemiących przed monitorem graczy, chyba że będą się zmieniać przy "naciska­niu klawisza".

Znalazłem jeszcze jedną słabą stronę tej gry. Jest nią blokowanie swobodnego korzystania z wypracowanych zysków, można tyko brać pożyczkę, kupować lub sprzedawać... - wyłącznie własne akcje! Oczywiście należy inwestować w rozwój własnej linii lotniczej, ale ile można w końcu nabyć samolotów?

Mimo tych wad warto się z grą zapoznać, powinni to zrobić przynajmniej fanatycy "han­dlówek”. Jednak osoby spodzie­wające się podobnej rewelacji, jak Railroad Tycoon, czeka niemi­łe rozczarowanie Gra Air Bucks nie jest szczytowym osiągnięciem firmy Impressions, zmarno­wano bardzo dobry pomysł, może następna wersja tej gry będzie lepsza?

Jacek Ilczuk